چند تن از اساتید و کارشناسان زبان و ادبیات فارسی از وجود ابیات الحاقی در شاهنامه فردوسی'>فردوسی گفتند.باشگاه خبرنگاران جوان - این روزها برخی شعرها به نام شاعرانی از جمله مولانا و سهراب سپهری در فضای مجازی منتشر می شوند؛ شعرهایی که دست به دست میچرخند و جزو جعلیات ادبی به حساب می آیند. البته این مسئله تازهای نیست و در ادبیات کهن ما هم سابقه دارد. برای نمونه اشعاری منتسب به خیام نیشابوری مطرح می شود؛ در حالی که او هرگز آن شعرها را نگفته است. این مسئله درباره شاهنامه فردوسی هم صدق میکند. محمدرضا شفیعی کدکنی شاعر و استاد ادبیات و زبان فارسی، در صفحه شخصیاش ضمن معرفی نسخههای معتبر شاهنامه فردوسی گفته است بیت «بسی رنج بردم در این سال سی/ عجم زنده کردم بدین پارسی» اثر فردوسی نیست. شعری که بسیاری از ما آن را جزو ابیات فردوسی میدانیم. به همین بهانه با چند تن از اساتید ادبیات و کارشناس ادبی در این باره گفت و گو کردیم که ما حصل آن را در ادامه میخوانید:مریم ابوالقاسمی، استاد زبان و ادبیات فارسی دانشگاه شهید بهشتی، معتقد است که معمولاً اشعار الحاقی در آثار کسانی مانند نظامی و فردوسی دیده میشود. به گفته او ابیات «بسی رنج بردم در این سال سی/ عجم زنده کردم بدین پارسی» یا «چو ایران نباشد تن من مباد/ بدین بوم و بر زنده یک تن مباد» ممکن است به شکل دیگری در شاهنامه فردوسی وجود داشته باشد و گاه مصححان تحت تاثیر سبک و سیاق و وزن شعر فردوسی و طبع شعری که داشتند ابیاتی را به آن اضافه میکردند.این استاد دانشگاه می گوید ابیات الحاقی در نسخههای چاپ مسکو و نامور مطلق هم که جزو نسخههای معتبر شاهنامه هستند وجود دارد.فردوسی حدود ۱۰ هزار بیت شاهنامه الحاقی است در شاهنامه فردوسی حدود ۱۰ هزار بیت الحاقی وجود

رمضانیها از نخستین خانوادههایی هستند که جد اندر جد در زمینه انتشار کتاب فعالیت میکنند.رمضانی ها از نخستین خاندانی بودند که در صنعت نشر وارد شدند. حاج میرزا علیاصغرکتابفروشی ناشر نهجالبلاغه و ناسخ التواریخ چاپ سنگی در عصر ناصری بود. او همچنین اولین قرآن نفیس را در ایران منتشر کرد. قرآنی که بعدها به «قرآن باغچهسرا» معروف شد. حاج محمد حسین برادر میرزا علیاصغر نیز ناشر بود. او ناشر شاهنامه چاپ سنگی عصر ناصری بود و این دو برادر هر دو در صنعت نشر فعال بودند هر چند شغل اصلیشان تجارت بود. از حاج میرزا علیاصغر، چهار پسر به جا ماند: محمود رمضانی که کتابخانه شرق، کلاله خاور را راهاندازی کرد. محمود رمضانی که کتابخانه ابنسینا را راه انداخت، ابراهیم رمضانی که موسس انتشار ابنسینا و سهامدار نشر انتشار بود و جواد رمضانی که این آخری البته وارد کار نشر نشد و به تجارت پرداخت.محمد رمضانی، هم ناشر بود و هم مجلهای به نام «شرق» را منتشر میکرد. اول لالهزار، ساختمان فخرالدوله، ساختمان بزرگی بود که محل کتابفروشی و انتشارات شرق بود. مکانی که بعدها نامش تغییر به «کلاله خاور»تغییر کرد. او دو مجله را منتشر میکرد: «شرق» و «افسانه». نصرالله فلسفی، سعید نفیسی، علی دشتی و ... از جمله کسانی بودند که با این مجلات همکاری داشتند. محسن رمضانی، پسر مرحوم حاج میرزا علیاصغر و صاحب امتیاز انتشارات پدیده، روایتی خواندنی از چاپخانه سنگی که آن زمان پدرش با آن مجلات و کتابهایش را منتشر میکرد به دست میدهد. او در گفتوگو با عبدالحسین آذرنگ و علی دهباشی در کتاب «تاریخ شفاهی ایران» میگوید: «پدرم ماشین چاپی داشت که به شکل خیلی عجیبی بود. کارگر چاپ در محل گودی داخل زمین میایستاد و گردونهای را میچرخاند. ف